🕒Leestijd ongeveer 2 minuten
Deze week publiceerde Televizier een onderzoek onder 2.600 respondenten over de tevredenheid met betrekking tot televisiekijken. Hieruit blijkt dat de kijktijd toeneemt naarmate men ouder is en dat de waardering voor het aanbod juist omlaag gaat. Ook zegt het onderzoek dat bijna de helft van de kijkers reclame op TV vreselijk vindt. Bijna 10% zou 11 euro per maand willen betalen voor een TV zonder reclame. Als we TV kijken doen we vaak ook wat anders er bij. Driekwart van de kijkers geeft aan dat ze een derde van de tijd iets anders doen tijdens het kijken. Dat is vooral internetten (39%), lezen (17%), eten (10%) en praten (7%). Het onderzoek is uitgevoerd door Teraknowledge (?).
Het onderzoeksbureau Teraknowledge kende ik nog niet, maar het blijkt in Frankrijk te zitten. In de Dordogne om precies te zijn. Dat kan natuurlijk prima als je gespecialiseerd bent in online onderzoek.
11% vindt dat de reclame op de Nederlandse televisie anders moet. De wensen zijn ondermeer geen reclame tijdens de programma’s, kortere reclameblokken en minder vaak reclames. Het geluid van de reclames mag ook minder volgens het onderzoek. En slechts 2% vindt reclame prima. Deze kijkers zeggen soms op nieuwe koopideeën te worden gebracht.
Andere conclusies van het onderzoek zijn: twee derde van de kijkers huilt wel eens voor de TV. Vrouwen huilen met ruim tachtig procent beduidend meer dan mannen (amper de helft). Het onderzoek geeft niet aan of dat komt door de slechte kwaliteit of door de emotie in het aanbod. Waarschijnlijk het laatste want nog eens 43% schreeuwt wel eens tegen het toestel en 20% van de kijkers controleert ramen en deuren als ze een spannende film kijken.
Qua personages is Nederland eensgezind: de drie meest ergerlijke tv-persoonlijkheden zijn Paul de Leeuw, Patty Brard en Gordon. Mannen zouden hun partner willen inruilen voor Wendy van Dijk, Linda de Mol of Chantal Janzen en vrouwen ruilen hun echtgenoot maar wat graag in voor Matthijs van Nieuwkerk, Jeroen van Koningsbrugge of Jan Kooijman. Eén respondent zei: “Doe mij Nick én Simon maar”. Ook hier werd geen reden genoemd. ’t Zou kunnen dat het voor een groot deel om slechte huwelijken gaat.